NEWS
23/05/2017
My briljant friend Wizz. You are for ever in my heart..(2003-2012)
17/05/2017
The fire breathing dragon. Hoe film je een wonder? Niet dus. Er is geen sprake van een wonder maar van zorgvuldig investeren. Een paar dagen geleden konden jullie mijn investeringen tijdens de buitenrit volgen. En vandaag ben ik daarmee verder gegaan. Op het dak van de binnenbak zat letterlijk een vuurspuwend monster; het dak werd nieuw gelegd. Twee jaar geleden was Nick mij nog niet misschien gevolgd de bak in. Vandaag was zijn vertrouwen in mij zo gegroeid dat wij rustig onder het vuurspuwend monster konden staan. Elke minuut investeren begint zich dubbel uit te betalen. 😍
16/05/2017
Deze inmiddels klassieker staat weer voor de deur. Zaterdag 10 juni bij Stal Mireille. Er zijn nog 3 plaatsjes te vergeven. Klik op de pagina van Mireille en schrijf je alsnog in. Naast twee boeiende lessen, kun je boeiende combinaties verwachten die dag om bij mee te kijken en je vragen over te stellen. En vergeet de geweldige lunch niet. Alleen daarom al!! Ook fence zitten (tegen een vergoeding) mag. Geef je wel even tevoren op.
16/05/2017
Building good memories. Ter inspiratie voor ieder die met problemen kampt met zijn paard 😀.) Mijn plan vanmiddag was een buitenrit te gaan maken met mijn twee paarden King en Nick. Voor Nick moest dit de eerste lange rit worden ( langer dan 10 minuten bedoel ik daarmee). Ik had al wat luchtballontjes opgelaten, dus naar mijn idee moest hij er klaar voor zijn. Toen we de straat over waren gestoken merkte ik al dat Nick er zin in had. Hij was blij en wilde graag op pad. Zo'n twee jaar geleden zou ik dit nog genegeerd hebben en afgedaan met hij heeft er zin in en hij is blij. Vandaag ben ik 15 minuten bezig geweest hem in te buigen, disengagen en weer inbuigen. Net zo lang tot hij kon stilstaan. De flexie had wat voeten in aarde, maar ik liet mij niet van de wijs brengen. De flexie in stilstand oke, nu dan naar de stap en wederom 10 minuten doende om hem vanuit stap terug te buigen naar stilstand. Ik had hier ook gerust de rest van de middag aan kunnen besteden. Ook als dat betekent had dat er geen buitenrit was gekomen. Ik heb inmiddels voldoende benul om in het hier en nu te blijven en met mijn paard te kunnen werken zonder dat ik baal van het feit dat dan mijn buitenritje niet meer door kan gaan. Ik denk dat het hier bij velen mis gaat. Ook het feit dat mijn stagiaire met King daar staat te wachten en duimen zit te draaien, stoort mij in het geheel niet. Denk eens zelf terug aan dit soort momenten. Laat je het lopen en ga je toch snel op pad, omdat je maar even hebt, of omdat iemand staat te wachten, je afgesproken hebt of wat dan ook. Wij allemaal hebben dit soort dingen genegeerd en het is bijna altijd goed afgelopen. Omdat we weinig spannends tegenkwamen, of omdat we het konden uitzitten, of omdat we net hard genoeg aan de teugels konden trekken om hem te houden. Of er gebeurde wel wat en het is nog net redelijk goed afgelopen. Het begint bij het negeren van dit soort dingen. Daar gaat het mis. Ik heb mijn les geleerd. Ik negeer het niet meer en dus heb ik de eerste 25 minuten geflexed en gedisengaged omdat het gewoon niet 100% was. Daarna op pad. Nick was echt supercool. Bij de weg ben ik afgestapt toen er een bus met luid geraas aan kwam. Niet omdat ik hem niet had kunnen houden, maar omdat deze rit niet gaat om wat ik kan, maar deze rit gaat om wat wij opbouwen voor de toekomst. Dus eraf en samen renden wij achter de bus aan om hem weg te jagen :). Een bankje langs de kant was vreemd en raar en Nick gaf er een piepklein bibbertje op. Ik ben net zolang gaan flexen totdat zijn worrycup helemaal leeg was. 4 vogels in de struiken langs de kant waren dan ook geen enkel probleem. Hij kon het hebben. Als kers op de taart kwamen wij een wandelaar op een heel smal pad tegen met een grote gele jumbo tas. De wandelaar dacht dat het een goed idee was tijdens het passeren de tas omhoog te trekken. Maar op een kleine schrikreactie na was alles oke met onze held. Na twee jaar hard werken na "ons grote ongeluk", is Nick zover dat hij gewoon op buitenrit kan. Het inbuigen, disengagen, achter de bus aanrennen, het is zo belangrijk. Het gaat namelijk niet om vandaag. Het gaat om zijn toekomst. Ik ben twee jaar bezig geweest kleine zaadjes te planten en die te cultiveren. En nu? Kan ik nu oogsten? Nee, ik blijf bezig met in het moment te blijven. Er zit een trauma in ons beiden. Dat zal er blijven, maar ik stort al twee jaar lang beton erover en ik waak ervoor om een eruptie te krijgen die door mijn zorgvuldig opgebouwde lagen heen gaat. Dus building good memories! Elke dag weer, met als resultaat de buitenrit! Is twee jaar lang? Ja! Was het nodig? Ja! Er zit geen tijdslijn die wij in de gaten moeten houden. Zolang we ons realiseren dat de weg die we volgen, duurt zolang hij duurt. Mijn doel is bereikt. Tijd voor nieuwe doelen!
14/05/2017
In de knip 😁